ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟΥ ΣΥΝΕΧΕΙΑ.....

Δεν ξέρω αν είναι η κατάλληλη στιγμή..Αλλά έτσι μούρθε τώρα..Πόσο απέχει η ζωή από τη χαρά; Και λέω χαρά..δε λέω ευτυχία..Πόσο θέλουμε για νάμαστε απλά χαμογελαστοί; Σχεδόν τίποτα ..λέω εγώ...


Το ίδιο κι ο Στρατής...


Εκεί που πορευότανε σκυφτός και βασάνιζε το μυαλό του μ ενα τεράστιο ΓΙΑΤΙ ....αίφνης αντίκρυσε μια μπουκαμβίλια...σαν αυτές στις αυλές των σπιτιών του Αιγαίου..
Μια μπουκαμβίλια πλουμιστή και πλούσια, όλο χάρη και καμάρι...
Την κοίταξε...την ξανακοίταξε...και μετά χαμογέλασε...και ήταν το πρώτο τρυφερό χαμόγελο που χάρισε στη ζωή, μέσα απο τις σκοτεινές σκέψεις του..Έκλεισε και το ένα μάτι γιατί τον θάμπωνε ο ήλιος και κοντοστάθηκε..σκέφτηκε πως..δεν θέλει και πολύ τελικά να πάρει μπρος  τούτο το σγουρό κεφάλι....
Μακριά σε κάποια ρούγα άκουσε να τούρχεται ένας παλιός σκοπός...Ένα τραγούδι ξεχασμένο...κι ο Στρατής..άρχισε να σφυρίζει..με μια ακαθόριστη λάμψη στα μάτια και στην ψυχή....Κάτι σαν Ανάσταση...


Τότε κατάλαβε πως πατούσε την Άνοιξη...και με δυό βαθειές ανάσες ....την καλωσόρισε.......


ΥΓ   :   ....οι ανάσες..μυρίζανε γιασεμί..και στο βάθος έρχονταν κάτι εργάτες , ειδικοί στις κουτσουρεμένες καρδιές...

Καλή Ανάσταση νά ' χουμε...........

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ.....

Μυστικοπαθής κι απόμακρος  ήταν  ο Στρατής...Κράταγε για τον εαυτό του τα που σκεφτότανε..Κανέναν δεν  άφηνε  να περάσει το κατώφλι της σκέψης του παρά τα άλεθε όλα μόνος. Γυροτραφίστηκε μέσα στο βιλαέτι της μοναξιάς του γιατί πίστευε πως κανείς δεν είναι άξιος να διαβεί τούτο το κατώφλι..Γιατί έλεγε πως , όσα είχε μέσα στο κεφάλι του, κανέναν δεν ένοιαζαν.. 
Είχε πάθει πολλά ο Στρατής.. Δεν ήταν πάντα έτσι...Είχε κάποτε ανοίξει διάπλατα την πόρτα της καρδιάς και του μυαλού του και μπήκανε οι μύριοι όσοι...Και τον λεηλάτησαν..Του ρουφήξανε το μεδούλι..Τον άφησαν ολόγυμνο να περιμένει..-τι να περιμένει;- ..Ενα χάδι γύρευε όλο κι όλο ο άμοιρος....Μιά καλή κουβέντα κι ένα χαμόγελο...Του τ' αρνήθηκαν όλα και τον άφησαν με δυό χέρια ανοιχτά σαν σε προσμονή, να καρτερεί...αδιόρθωτα αισιόδοξος.....Ακόμα κι Εκείνη τον είχε προδώσει...
Ήταν μακρόχρονη η προσμονή..και δεν άντεχε άλλο..
Τότε αποφάσισε να χτίσει τον τοίχο..κι απομονώθηκε..Έφυγε το μυαλό του κι η κουτσουρεμένη του καρδιά από τον κόσμο της ψευτιάς και χάραξε δικό της δρόμο...μοναχικό και δύσβατο..για όλους..
Μόνο αυτός αλώνιζε εκεί μέσα..Κι ήταν σίγουρος και ασφαλής..κι έπλαθε με το νου του ιστορίες όμορφες...φανταστικές...σαν αυτές που οι άνθρωποι δεν μπορούν....η δεν ξέρουν...
Κι εκεί... μεσοστρατίς ...ξαφνικά..ανακάλυψε πως δεν ήταν το ξέφωτο που τον είχε σταματήσει...ήταν το Κενό...ένα σκληρό κενό...Γιατί σε όλη αυτή την μοναχική περιπλάνηση δεν είδε πως...είχε συντροφιά....
Δεν είδε πως πλάι του.. ήταν άλλη μια σκιά σαν αυτόν..που πορευόταν όπως αυτός...και ζητούσε όσα αυτός..Και δεν γύρισε το κεφάλι..και δεν άπλωσε το χέρι....και η σκιά χάθηκε...με το χέρι ακόμα απλωμένο...
Κι έμεινε ο Στρατής μετέωρος..να κοιτά τούτο το κενό...και να δίνει ένα δάκρυ στον αέρα...για το χέρι που  ποτέ δεν έδωσε....για το χαμόγελο που ποτέ δεν χάρισε......
....και συνέχισε σκυφτός...

ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ

http://shiptogaza.gr/

Και τώρα;;


Όλα τα κυπαρίσσια δείχνουν μεσάνυχτα.....


Κι εμείς;;............

ENΘΥΜΙΟΝ

Ο Λακης Παππας,σημερα το βραδυ,ερμηνευει Μ.Χατζιδακι απο το''Παραμυθι χωρις ονομα''και τον ''Ματωμενο Γαμο''...και βεβαιως δικα του τραγουδια απο την εποχη των μπουατ.Μαζι του η Ιφιγενεια Κορολογου.Στο πιανο ο Γ.Σαλβανος και στη κιθαρα ο Γ.Πολιτης

Αχ και να μπορουσα να παω.......

¡EL PUEBLO UNIDO JAMÁS SERÁ VENCIDO!

Λαός ενωμένος,ποτέ νικημένος!
Στην αρχή σκέφτηκα να ντύσω αυτόν τον ύμνο με εικόνες της σύγχρονης δικής μας πραγματικότητας. Καθώς όμως ξετυλίγονταν μπροστά μου αυτό το βίντεο,διαπίστωσα ότι δεν θα είχα και πολλά διαφορετικά να δείξω..Έτσι αποφάσισα να το δώσω ως έχει και να ρωτήσω..ΣΑΣ ΘΥΜΙΖΕΙ ΚΑΤΙ ΟΛΟ ΑΥΤΟ;;

Βόσπορος...

Αλλάζουνε εντός μου...τα σύνορα του κόσμου....