Αναμνήσεις από την Αίγυπτο..

Όσα χρόνια κι αν περάσουν......

Ένας Φίλος έφυγε..

Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που γνώρισα τον Μηνά..Έναν ξεχωριστό άνθρωπο,με ξεχωριστή σκέψη και ξεχωριστή στάση ζωής.Όλοι εμείς που τον συναναστραφήκαμε, βγήκαμε κερδισμένοι γιατί ο Μηνάς είχε την ικανότητα να ξεπλένει τα σημαντικά πράγματα από τη σκόνη του δήθεν, του περίπου,του ίσως,της αμφισημείας και τα πρόσφερε απλά,καθαρά, δίχως τυμπανοκρουσίες και ιδιοτέλεια. Είχαμε δίπλα μας τον άνθρωπο του μέλλοντος, αυτόν που επικαλούμαστε πάντα όταν θέλουμε να ονειρευτούμε και να διεκδικήσουμε έναν διαφορετικό κόσμο, δίκαιο, ελεύθερο,αλληλέγγυο.
Τώρα ο Μηνάς έφυγε, αλλά μας άφησε τα πιστεύω του, κληρονομιά και υποχρέωση.
Το κενό της φυσικής του παρουσίας.θα το αναπληρώσουμε εμείς, όλοι εμείς που σταθήκαμε δίπλα δίπλα στις πορείες,τις συνελεύσεις, τα συλλαλητήρια, που ονειρευτήκαμε μαζί του,που συμφωνήσαμε και διαφωνήσαμε.


Το χέρι του δεν μαυρίζει ποτέ, το χέρι του
είναι αδιάβροχο στη νύχτα. Όταν θα φύγει
(γιατί όλοι φεύγουν μια μέρα) θαρρώ θα μείνει
ένα γλυκύτατο χαμόγελο στον κόσμο ετούτο
που αδιάκοπα λέει "ναί" και πάλι "ναί"
σ΄όλες τις προαιώνιες διαψευσμένες ελπίδες..

Γ. Ρίτσος Καρλόβασι 17/7/87


Α ν τ ί ο Μ η ν ά ....

Χωρίς λόγια.....μα με ανείπωτες σκέψεις..

Χωρίς λόγια.....

σκάλισμα νιότης συνέχεια...

Εμείς που δεν καταδεχτήκαμε
να πουλήσουμε τα όνειρά μας
στα παζάρια των φτηνών αξιών,
έχουμε τώρα κάποιους ανεξόφλητους λογαριασμούς
γεμάτους τόκους υπερημερίας
που πιέζουν ανελέητα.

Είναι το τίμημα μιάς στιγμής μεγάλης
που ζήσαμε...
Είναι η επωδός και η τοσο συνηθισμενη κατάληξη
ενός παραμυθένιου ονείρου
πού κάποτε τολμήσαμε...

.....Άραγε πόσο θα αντέξουμε;...



Μαρία Δέλτα 1979

Αποσπασμα:

.....Ηταν κι εκεινο το φεγγαρι,
που εριχνε με δυναμη περισση
ολο του το φως
στα μολυβενια νερα,
σαν τον προβολεα του στρατοπεδου συγκεντρωσης
που ψαχνει για φυγαδες.
σαν τα μεγαλα φωτα ενος βαποριου
που ψαχνει για ναυαγους.
Εν τελει, τα δυνατα φωτα
επιστρατευονται να περιμαζεψουν τι;
Τη δυστυχια και την απογνωση;
Και το φεγγαρι; Κι αυτο τα ιδια;
Αχ Θεε μου, ας βρεθει καποιος να μας σωσει απο το φεγγαρι !
Γιατι οποιος βρει τη δικη μας απογνωση, θα γελασει μαζι της....



Μαρία Δέλτα 1979

σκαλίζοντας τη νιότη..

...Το βλέπεις εκείνο το τραίνο;....που ειναι μισοάδειο
( ή μισογεμάτο; )
...και τρέχει σα σίφουνας......προς το παρελθόν...
Δεν κάνει πια ούτε μια στάση......ούτε για νερό...και σκέψου...πως έπρεπε να τρέχει ..
ολοταχώς για τον ήλιο.......



Μαρία Δέλτα

και ξαναλέει ο Καζαντζάκης:

‘’Και ποια είναι η πιο αψηλή εντολή; Ν’ αρνηθείς όλες τις παρηγοριές-θεούς, πατρίδες, ηθικές, αλήθειες - ν’ απομείνεις μόνος και ν’ αρχίσεις να πλάθεις εσύ, με μοναχά τη δύναμή σου, έναν κόσμο που να μην ντροπιάζει την καρδιά σου... Ποια ‘ναι η πιο αντρίκια χαρά; Ν’ αναλαβαίνεις την πάσα ευθύνη’’

ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ: Ο ΙΔΕΟΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

‘’Ο Νίτσε με δίδαξε...πως δεν πρέπει ποτέ να ‘χεις μια αντίληψη για τη ζωή που να σου επιτρέπει ελπίδες και ανταμοιβές. Είσαι ελεύθερος άνθρωπος, όχι μισθοφόρος...Να παλεύεις χωρίς να καταδέχεσαι να ζητάς ανταμοιβή, [αυτό] είναι η αληθινή ελευθερία’’