Απλά πράγματα....
-Παίζεις μια παρτίδα;
ρώτησε ο μακρυμάλλης που καθόταν μπροστά σε μια σκακιέρα και έψαχνε για αντίπαλο...
Σταμάτησα να στρίβω το μαλλί με το δάχτυλο και τον κοίταξα απορημένη....
Και που ξέρει αυτός ότι εγώ παίζω σκάκι; Γραμμένο στο κούτελο τόχω;
Μάλλον έριξε άδεια για να πιάσει γεμάτη, σκέφτηκα....
Πέτυχε διάνα όμως...!!
Στρογγυλοκάθησα απέναντί του χωρίς να μιλήσω (ευκαιρία έψαχνα να σκοτώσω την ώρα μου)
κι ετοιμάστηκα για μάχη...
Με κοίταξε με ευχαρίστηση και ευγενικά μου πρότεινε τα άσπρα....
Κοίταξα τη σκακιέρα κι οργάνωσα την επίθεση...Για την άμυνα θα σκεφτόμουν αργότερα....
Πάντα έτσι έκανα...έμπαινα μέσα στα όλα, χωρίς να λογαριάζω। Και το πλήρωσα ακριβά αλλά μυαλό δεν έβαλα ।
Στην τρίτη κίνηση, γύρισε με κοίταξε και χαμογέλασε॥Ποιός ξέρει τι σκέφτηκε....
Μπορεί να κατάλαβε τι ήθελα να πετύχω ή μπορεί να με θεώρησε άσχετη....
Εκείνος,η αλήθεια είναι, έκανε αργές κινήσεις και φαινόταν να τις προσέχει πολύ।
Είχε ένα πρόσωπο σχετικά ήρεμο με εμφανή τα σημάδια του χρόνου। Από που να ερχόταν κι αυτός.....σκέφτηκα.... τι να κουβαλούσε στην ψυχή και στο μυαλό του.....Αλλά δεν είχα όρεξη για αναλύσεις...Ο καθένας έχει μια πορεία...Κι αυτός τη δική του...Δεν ήταν δουλειά μου...
Πόσες φορές προσπαθώντας να καταλάβω και να πλησιάσω τους ανθρώπους, έφαγα τα μούτρα μου; Άπειρες......
Ε λοιπόν! Οι εμπειρίες λένε να κρατώ μιαν απόσταση ασφαλείας।
Ευτυχώς , φαινόταν προσηλωμένος στο παιχνίδι και ούτε μιλούσε ούτε λαλούσε....
Μόνο πότε πότε με κοίταζε και χαμογελούσε...προφανώς ήταν ευχαριστημένος από την εξέλιξη της μάχης...!
Με διασκέδαζαν οι γκριμάτσες που έκανε όταν κατέβαινα με όλες τις δυνάμεις μου σε κατά μέτωπο επίθεση......καταλάβαινα τι σκεφτόταν όπως καταλάβαινε κι αυτός εμένα όταν μου στρίμωχνε το ιππικό μου...και μούκλεινε το μάτι....
Η ώρα που ήθελα να σκοτώσω, έφτανε στο τέλος της ...... αλλά η μάχη δεν είχε τελειώσει και δεν είχα καμμιά διάθεση να την παρατήσω στη μέση....
Συνέχισα να μάχομαι με σθένος । Είχα απέναντι έναν αξιολογώτατο αντίπαλο που είχε δοθεί σ αυτήν την μάχη με το ίδιο σθένος।
Σε μιά στιγμή πέρασε δίπλα μας ένας πιτσιρικάς με ένα ακορντεόν...Έπαιζε έναν παλιό γνωστό σκοπό॥ Γυρίσαμε ταυτόχρονα και τον κοιτάξαμε μουρμουρίζοντας το τραγούδι...Χαμογελάσαμε στο παιδί και συνεχίσαμε.....
Οι κινήσεις τώρα είχαν γίνει πιο άνετες και πιό γρήγορες...Μαντεύαμε τη σκέψη , ο ένας του άλλου...Σαν να παίζαμε χρόνια μαζί...σαν να γνωριζόμαστε από παλιά......
Μου στρίμωξε τη σκέψη..... και τον Βασιλιά μου...
Έβλεπα πάλι τον εαυτό μου να μπαίνει στη διαδικασία της ανάλυσης.....
....και τον Βασιλιά μου να μην έχει διεξόδους....
Σηκωθήκαμε αργά....
Γύρισα τον κοίταξα για χαιρετισμό και χαμογέλασα για να τον ευχαριστήσω।
Μού έσφιξε το χέρι με μιά ελαφρά υπόκλιση (κίνηση παλιών καιρών που τόσο αγαπώ)......
-Αύριο; με ρώτησε....
-Αύριο, απάντησα...
Ήξερε πως ήθελα την ρεβάνς...
Άνοιξα το βήμα μου και αναλογίστηκα.....
Εν τέλει, πόσο απλές είναι οι σχέσεις των ανθρώπων... καμμιά φορά δεν χρειάζονται ούτε λόγια ....
Μεσόγειος Ιούλης του '11..
Πήρε να ξημερώνει ..
Η μέρα που έρχεται αργά,σκέφτηκε, κουβαλάει ένα σωρό πραμάτειες..
Μνήμες 37 χρόνων, μνήμες 4 ημερών, μια θολή,ακόμα, από τους καπνούς, πανσέληνο και την γεύση της ξεκούρασης (αν είναι δυνατόν), στο Σαββατοκύριακο που κοντοσιμώνει..
Όλα μαζί, ανακατωμένα,μέσα σ' ένα δισάκι πούχει ένα χρώμα γκρίζο..και μια ανελέητη σιωπή..
Κοίταξε τη θάλασσα απέναντι, μέσα απο το κιτρινισμένο κουρτινάκι και κατέβασε τα μάτια.. Δεν άντεχε να βλέπει τόσο γκρίζο.. Κάποτε την έβλεπε σαν ζωοδότη..Ότι κι αν της τύχαινε, στη θάλασσα έτρεχε,να πάρει ανάσα και πνοή, να γεμίζει οξυγόνο το μυαλό και τα πνευμόνια της..Της φαινόταν πως κι εκείνη χαμογελούσε κι ηταν αυτό το χαμόγελο που της έδινε ζωή και δύναμη..
Τώρα είχε να παλαίψει με τη μέρα που ανέβαινε...και με όσα κουβαλούσε. Η θάλασσα τώρα την τρόμαζε και κάθε παφλασμός,ήταν σαν να της τρυπούσε το μυαλό και να την κερνούσε θύμησες που πονούν.. Αλλά πιό πολύ, δεν άντεχε εκείνο το γκρίζο της χρώμα..που, μ' ένα τρόπο μαγικό, τύλιγε τα πάντα...
Αίφνης ένοιωσε να την πνίγει το γκρίζο νερό. Δυσκολευόταν να πιστέψει πως αυτό ήταν το ίδιο νερό που της είχε χαρίσει στιγμές αγαλλίασης κι ανακούφισης.. Κοίταξε ψηλά κι είδε την πραμάτεια της μέρας...που σιγά σιγά ξετυλίγονταν....όλα μπροστά της..όλα για κείνην...
Και όλα είχαν το ίδιο όνομα : Μακελειό...
Προσπάθησε να δει πίσω απ' αυτό...μιά στάλα φως....και βρήκε ενα σταχτί φεγγάρι...και θύμωσε καθώς το κοίταζε να λέει τον καημό του στη θάλασσα, γιατί κατάλαβε οτι εκείνο έφταιγε για τα γκρίζα νερά που ο παφλασμός τους της τρυπούσε το μυαλό και την κερνούσε θύμησες που πονούν....
Ανήμπορη να διορθώσει κάτι, σκούπισε τα μάτια και συνέχισε τη δουλειά της..
Είχε σηκώσει αεράκι.....και κάπου μέσα της μεγάλωνε μια δύναμη....
ΚΥΠΡΟΣ, 11 ΙΟΥΛΙΟΥ 2011...
...κι εκεί που έχεις στο νου σου θάλασσες, ήλιους, αλμύρα και διακοπές, Ιούλιος γαρ, ξαφνικά κατακλύζεσαι από εκρήξεις, μαύρους καπνούς,θάνατο και μνήμες..
κι ότι και ξεμάκραινε από το μυαλό μας εκείνη η μαύρη Τετάρτη στο Σύνταγμα..
Οχι πως ξεχνάμε δηλαδή..απλά μετατωπίζουμε δειλά δειλά το κέντρο βάρους της σκέψης μας..
Χρυσοπράσινο φύλλο, αναπαμό δεν έχεις. Κοίτεσαι και περιμένεις καρτερικά. Κι αντί να καλωσορίσεις το λυτρωμό, ταράζεσαι ακόμα μια φορά από αμέλεια ή, ποιος ξέρει τι, και παραδίνεσαι σε μια νέα τραγωδία..και συμφορά.
Μαύρο Ιούλιο τον είπαμε..Σαν κι εκείνον..τον άλλο..τότε που το νησί παραδινόταν στη σκλαβιά και την προσφυγιά.
Έτσι και τώρα, θρήνος.. Μόνο που, οι συλληπητήριες επιστολές και η "αμέριστη συμπαράσταση" φίλων και αδελφών, δεν απαλύνουν τον πόνο, δεν καταλαγιάζουν τον θρήνο..(Έτσι κι αλλοιώς ποτέ δεν το έκαναν..) Ούτε οι παραιτήσεις και οι αναλήψεις ευθυνών δίνουν ανακούφιση..Το κακό έγινε..και πίσω δεν γυρίζει..
Πάλι μαζεύει τα κομμάτια της η Κύπρος..Να βρεί τα κουράγια,να θάψει τους νεκρούς της, να αντέξει...και να συνεχίσει το δύσκολο δρόμο της..
Οργή για την αμέλεια που δεν επιτρέπεται..
Οργή για την αδιαφορία που σκοτώνει...
Οργή για την ανευθυνότητα που ευθύνεται...
Κανένα ελαφρυντικό..Καμμιά δικαιολογία... Μόνο οργή..
Φτάνει καμμιά φορά ακόμα και η σκέψη στο "αμήν" και λες: "ως πότε πιά;"
και ταράζεται το είναι σου...και μένεις άναυδος...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)